जिल ललेस, लन्डन (एपी)। गत वर्ष, आप्रवासीहरूप्रति विरोधी दशौं हजारले लन्डनमा मार्च गरे, “तिनीहरूलाई घर पठाउनुहोस्!” भन्दै नारा लगाए। एक बेलायती सांसदले टिभीमा धेरै गैर-गोरा अनुहारहरू देखेको गुनासो गरे। र वरिष्ठ राजनीतिज्ञहरूले लामो समयदेखि विदेशमा जन्मेका बेलायतका बासिन्दाहरूको देश निकालाको वकालत गरे।

बेलायतमा – र युरोपभरि – आप्रवासीहरू र आप्रवासी जरा भएकाहरूको खुलेर राक्षसीकरण तीव्र हुँदै गइरहेको छ किनकि बसाइँसराइले राजनीतिक एजेन्डालाई बढावा दिइरहेको छ र दक्षिणपन्थी दलहरूले लोकप्रियता प्राप्त गरिरहेका छन्।

धेरै युरोपेली देशहरूमा, सामूहिक निर्वासनको पक्षमा रहेका र आप्रवासनलाई राष्ट्रिय पहिचानको लागि खतराको रूपमा चित्रण गर्ने राजनीतिक दलहरू राय सर्वेक्षणहरूको शीर्षमा वा नजिक आउँछन्: रिफर्म युके, एएफडी, वा अल्टरनेटिभ फर जर्मनी र फ्रान्सको राष्ट्रिय र्‍याली।

हालै अमेरिकामा रहेका सोमाली आप्रवासीहरूलाई “फोहोर” भनेर सम्बोधन गर्ने र जसको राष्ट्रिय सुरक्षा रणनीतिले युरोपेली देशहरूलाई आप्रवासनबाट खतरामा पारेको चित्रण गर्ने राष्ट्रपति डोनाल्ड ट्रम्पले युरोपको भद्धा, आप्रवासी विरोधी भावनालाई समर्थन र प्रोत्साहन गरिरहेको देखिन्छ।

बढ्दो तनावको बीचमा, युरोपका मुख्यधाराका दलहरूले आप्रवासनमाथि कडा नीति अपनाइरहेका छन् र कहिलेकाहीं जातिको बारेमा विभाजनकारी भाषा प्रयोग गरिरहेका छन्।

“पहिले अति दक्षिणपन्थी राजनीतिको अति चरम अन्त्यमा रहेको भनेर खारेज गरिएको कुरा अब राजनीतिक बहसको केन्द्रीय भाग बनेको छ,” क्वीन्स युनिभर्सिटी बेलफास्टका ब्रिटिश इतिहासका व्याख्याता किरन कोनेलले भने।

युरोपले विभाजनको बढ्दो भावना अनुभव गरिरहेको छ

केही युरोपेली देशहरूमा विगत एक दशकमा आप्रवासन नाटकीय रूपमा बढेको छ, जसको आंशिक रूपमा अफ्रिका, मध्य पूर्व र युक्रेनमा द्वन्द्वबाट भागेर युरोप आएका लाखौं शरणार्थीहरूद्वारा संचालित छ।

शरणार्थीहरूले कुल आप्रवासनको थोरै प्रतिशत हिस्सा ओगटेका छन्, र विज्ञहरू भन्छन् कि विविधता र बसाइँसराइप्रतिको घृणा कारकहरूको मिश्रणबाट उत्पन्न हुन्छ। २००८ को विश्वव्यापी वित्तीय संकट पछिका वर्षहरूमा आर्थिक स्थिरता, करिश्माई राष्ट्रवादी राजनीतिज्ञहरूको उदय र सामाजिक सञ्जालको ध्रुवीकरण प्रभावले भूमिका खेल्छ, विज्ञहरू भन्छन्।

बेलायतमा, “राष्ट्रिय विभाजन र पतनको भावनामा डरलाग्दो वृद्धि” भएको छ र यसले मानिसहरूलाई राजनीतिक चरम सीमातिर धकेल्ने प्रवृत्ति राख्छ, किङ्स कलेज लन्डनको नीति एकाइका निर्देशक बबी डफीले भने। यसले वित्तीय संकट पछि जरा गाडेको थियो, ब्रेक्जिटको बारेमा बेलायतको बहसले यसलाई बलियो बनाएको थियो र कोभिड-१९ महामारीको समयमा यो अझ गहिरो भएको थियो, डफीले भने।

सामाजिक सञ्जालले मुडलाई बढाएको छ, विशेष गरी एक्समा, जसको एल्गोरिथ्मले विभाजनकारी सामग्रीलाई बढावा दिन्छ र जसका मालिक, एलोन मस्कले अति-दायाँ पोस्टहरूलाई अनुमोदनपूर्वक रिट्वीट गर्छन्।

युरोपभरि, जर्मनीको एएफडि, फ्रान्सको राष्ट्रिय र्‍याली र हंगेरीका प्रधानमन्त्री भिक्टर ओर्बानको फिडेज पार्टी जस्ता दक्षिणपन्थी दलहरूले जातीय राष्ट्रवादलाई बढावा दिएका छन्।

अब यसमा ट्रम्प प्रशासनबाट अनुमोदनको छाप लागेको देखिन्छ, जसको नयाँ राष्ट्रिय सुरक्षा रणनीतिले युरोपलाई आप्रवासन र राष्ट्रिय पहिचान गुमाउने कारणले “आर्थिक पतन” र “सभ्यता मेटाउने” सामना गरिरहेका देशहरूको संग्रहको रूपमा चित्रण गर्दछ।

यो शत्रुतापूर्ण भाषाले धेरै युरोपेली राजनीतिज्ञहरूलाई चिन्तित बनायो, तर उनीहरूले आफ्नो देशका अति-दक्षिणपन्थी दलहरूबाट सुनेको कुरा पनि प्रतिध्वनित भयो।

राष्ट्रिय र्‍यालीका नेता जोर्डन बार्डेलाले बीबीसीलाई बताएअनुसार उनी ट्रम्प प्रशासनको चिन्तासँग धेरै हदसम्म सहमत छन् कि सामूहिक आप्रवासनले “युरोपेली देशहरूको सन्तुलन हल्लाइरहेको छ”।

जातीय बयानबाजी र घृणा अपराध बढ्दै गएको छ

एक समय अतिवादी मानिने नीतिहरू अब राजनीतिक एजेन्डामा दृढतापूर्वक छन्। निरन्तर जनमत सर्वेक्षणको नेतृत्व गर्ने कट्टर-दक्षिणपन्थी पार्टी रिफर्म युके भन्छ कि यदि यसले सत्ता जित्यो भने यसले आप्रवासीहरूलाई स्थायी-बासिन्दाको हैसियतबाट वञ्चित गर्नेछ, यदि तिनीहरू दशकौंदेखि बेलायतमा बसोबास गरिरहेका छन् भने पनि। केन्द्र-दक्षिणपन्थी विपक्षी कन्जरभेटिभहरूले भन्छन् कि उनीहरूले अपराध गर्ने दोहोरो नागरिकता भएका ब्रिटिश नागरिकहरूलाई देश निकाला गर्नेछन्।

रिफर्म युकेका एक सांसदले अक्टोबरमा गुनासो गरे कि विज्ञापनहरू “काला मानिसहरूले भरिएका थिए, एसियाली मानिसहरूले भरिएका थिए।” कन्जरभेटिभ न्याय प्रवक्ता रोबर्ट जेनरिकले चिन्ताका साथ टिप्पणी गरे कि उनले बेलायतको दोस्रो ठूलो शहर बर्मिंघमको एक क्षेत्रमा “अर्को सेतो अनुहार देखेनन्”। कुनै पनि राजनीतिज्ञले राजीनामा दिनु परेन।

कम आप्रवासनका धेरै समर्थकहरूले उनीहरू एकीकरण र सामुदायिक एकताको बारेमा चिन्तित छन् भन्छन्, जाति होइन। तर जातीय दुर्व्यवहारको शिकार भएकाहरूलाई त्यस्तो लाग्दैन।

“यसमा कुनै शंका छैन कि यो झनै खराब भएको छ,” एक अश्वेत ब्रिटिश सांसद डन बटलरले भनिन्, जसले सामाजिक सञ्जालमा प्राप्त हुने आलोचना “अत्यन्तै बढ्दै गएको छ, र मृत्युको धम्कीसम्म पुगेको छ।”

बेलायत सरकारको तथ्याङ्कले देखाएको छ कि इङ्गल्याण्ड र वेल्समा प्रहरीले मार्च २०२५ सम्मको वर्षमा ११५,००० भन्दा बढी घृणा अपराधहरू रेकर्ड गरेको छ, जुन अघिल्लो १२ महिनाको तुलनामा २% ले वृद्धि हो।

जुलाई २०२४ मा, टेलर स्विफ्ट-थीम नृत्य कक्षामा तीन केटीहरूलाई छुरा प्रहार गरी हत्या गरेपछि बेलायतको सडकमा आप्रवासी विरोधी र मुस्लिम विरोधी हिंसा भड्कियो। अधिकारीहरूले भने कि अनलाइन गलत जानकारीले बेलायतमा जन्मेका किशोरी आक्रमणकारीलाई मुस्लिम आप्रवासीको रूपमा गलत रूपमा पहिचान गरेको भूमिका खेलेको छ।

आयरल्याण्ड र नेदरल्याण्डमा, प्रदर्शनकारीहरूले प्रायः नयाँ शरण केन्द्र प्रस्ताव गरिएको समुदायहरूमा नगरपालिका बैठकहरू बाहिर प्रदर्शन गर्छन्। केही विरोधहरू हिंसात्मक भएका छन्, शरणार्थीहरूले दंगा प्रहरीमाथि आतिशबाजी प्रहार गर्छन्।

युरोपभरि, विरोध प्रदर्शनहरूको मुख्य केन्द्रबिन्दु शरणार्थीहरूका लागि होटल र अन्य आवासहरू रहेको छ, जुन कतिपयले अपराध र खराब व्यवहारका लागि चुम्बक बन्ने बताएका छन्। तर विरोध आयोजकहरूको एजेन्डा प्रायः धेरै फराकिलो हुन्छ।

सेप्टेम्बरमा, अति-दक्षिणपन्थी कार्यकर्ता र दोषी ठगी गर्ने टमी रोबिन्सनद्वारा आयोजित विरोध प्रदर्शनमा “हामी हाम्रो देश फिर्ता चाहन्छौं” भन्ने नारा लगाउँदै १,००,००० भन्दा बढी मानिसहरूले लन्डनमा मार्च गरे। वक्ताहरूमध्ये फ्रान्सेली अति-दक्षिणपन्थी राजनीतिज्ञ एरिक जेम्मोर पनि थिए, जसले भीडलाई भने कि फ्रान्स र बेलायत दुवैले “दक्षिण र मुस्लिम संस्कृतिबाट आएका मानिसहरूले हाम्रा युरोपेली जनताको ठूलो प्रतिस्थापनको सामना गरिरहेका छन्।”

दक्षिणपन्थीहरूलाई उछिन्दै

मुख्यधाराका युरोपेली राजनीतिज्ञहरूले “महान प्रतिस्थापन” षड्यन्त्र सिद्धान्तको निन्दा गर्छन्। बेलायतको केन्द्र-वामपन्थी लेबर पार्टी सरकारले जातिवादको निन्दा गरेको छ र बसाइँसराइ बेलायतको राष्ट्रिय कथाको एक महत्त्वपूर्ण भाग हो भनी बताएको छ।

साथै, यसले आप्रवासनमा कडा नीति लिइरहेको छ, आप्रवासीहरूलाई स्थायी रूपमा बसोबास गर्न गाह्रो बनाउने नीतिहरू घोषणा गर्दै। सरकारले यो डेनमार्कबाट प्रेरित भएको बताएको छ, जसले शरणार्थीहरूलाई केवल छोटो अवधिको बसोबास दिन थालेदेखि शरण आवेदनहरू घटेको देखेको छ।

डेनमार्क र बेलायत युरोपेली देशहरूको समूहमा पर्छन् जसले आप्रवासीहरूको लागि कानुनी सुरक्षा कमजोर पार्न र निर्वासनलाई सजिलो बनाउन जोड दिन्छन्।

मानव अधिकार समर्थकहरूले तर्क गर्छन् कि दक्षिणपन्थीहरूलाई खुसी पार्ने प्रयासले अझ बढी चरम नीतिहरू निम्त्याउँछ।

“प्रत्येक इन्चको लागि, अर्को इन्चको माग गरिनेछ,” युरोप काउन्सिलका मानव अधिकार आयुक्त माइकल ओ’फ्लाहर्टीले द गार्जियनलाई भने। “यो कहाँ रोकिन्छ? उदाहरणका लागि, अहिले ध्यान केन्द्रित छ, ठूलो भागमा आप्रवासीहरूमा। तर अर्को पटक यो कसको बारेमा हुनेछ?”

शान्त बयानको लागि आह्वान

राजनीतिक केन्द्रका राजनीतिज्ञहरूलाई पनि अति दक्षिणपन्थीको भाषा अपनाएकोमा आलोचना गरिएको छ। बेलायती प्रधानमन्त्री केयर स्टारमरले मेमा भनेका थिए कि बेलायत “अपरिचितहरूको टापु” बन्ने जोखिममा छ, यो वाक्यांश राजनीतिज्ञ एनोच पावेलको कुख्यात १९६८ को आप्रवासन विरोधी भाषणको प्रतिध्वनि थियो। स्टारमरले पछि भने कि उनी प्रतिध्वनिको बारेमा अनभिज्ञ थिए र वाक्यांश प्रयोग गरेर पछुताएका थिए।

जर्मनीका मध्य-दक्षिणपन्थी चान्सलर फ्रेडरिक मेर्जले आप्रवासीहरूमाथि आफ्नो भाषा कडा पारेका छन् किनकि अल्टरनेटिभ फर जर्मनी अझ शक्तिशाली भएको छ। मेर्जले अक्टोबरमा जर्मनीलाई यसको “Stadtbild” मा समस्या छ भनेर भन्दै हंगामा मच्चाए, जुन शब्द “शहरको छवि” वा शहरको दृश्यको रूपमा अनुवाद गरिन्छ। आलोचकहरूले महसुस गरे कि मेर्जले जर्मन नदेखिने मानिसहरू साँच्चै सम्बन्धित छैनन् भन्ने संकेत गरिरहेका थिए।

मेर्जले पछि जोड दिए कि “हामीलाई आप्रवासन चाहिन्छ”, जस बिना स्वास्थ्य सेवा सहित अर्थतन्त्रका केही क्षेत्रहरूले काम गर्न बन्द गर्नेछन्।

डफीले भने कि राजनीतिज्ञहरू जिम्मेवार हुनुपर्छ र उनीहरूको बयानबाजीले सार्वजनिक मनोवृत्तिलाई कसरी आकार दिन्छ भनेर विचार गर्नुपर्छ – यद्यपि उनले थपे कि यो “धेरै निराशाजनक आशा” हो।

“यो विभाजनकारीताले काम गर्छ भन्ने धारणाले पकड जमाएको छ,” उनले भने।

___
यस समाचारको पहिलेको संस्करणले अल्टरनेटिभ फर जर्मनी पार्टीको लागि गलत नाम दिएको थियो।

___
यस समाचारमा एसोसिएटेड प्रेस लेखकहरू हेगमा माइक कोर्डर, पेरिसमा जोन लेस्टर, म्याड्रिडमा सुमन नैशाधम, ब्रसेल्समा साम म्याकनील र बर्लिनमा कर्स्टन ग्रिशाबरले योगदान पुर्‍याएका छन्।